DUY BENİ!

Kadir; Anlatmam lazım yoksa kaybolacağım. Sen olmalısın aklımda yoksa kendimle karşılaşacağım. Oysa hayat kurulmuş cümlelerin dışında. Dışındayım anlattıklarımın, anlatacaklarımınsa uzağında. Korkuyorum yine de bir başka sebeple. Birgün olur da kaybedersem kelimelerimi ve anlatamazsam seni. Ve anlatamazsam sana. Ve dünya birden sussa. Bir damlanın yapraktan kayışını duysam, bir karıncanın adımını ya da. Kelimelerim susarsa ve sen duyamazsan beni. Duy beni! Belki de amacım kaybolmamak sende, kaybolmamak sana geldiğini sandığım o yolda. Belki de amacım kelimelerden iz bırakmak dönüş yoluma. Ya benden önce başkaları bulursa ya dönemezsem ya öylece kalırsam kapında? Kapılar ya! Kapalı kapıları bilirim, bilirim kendi açılmaz kapılarımdan. Paslıdır kapıların, tanırım. Kapı komşusudur acıların korkularıma. Bilirim ben Kadir; iyi şeyler benim başıma gelmez. Bana gelene kadar tükenmiştir. Kâgir aşkın kalıntısı sanıklar bırakmıştır geride. Sanıkların tanığı olmanın, suç mahalinde taraf olamamanın hüznü var bende. Zeberced'in yalnızlığı, C.nin yetişme çabası, orada olamamanın telaşı biraz da.